``နတ္ကုိးကြယ္မႈ´´

``နတ္ကုိးကြယ္မႈ´´

လူ႔ဘ၀ထက္ နတ္ဘ၀သည္ အစစအရာရာ သာလြန္ျမင့္ျမတ္သည့္အတြက္ လူတုိ႔သည္
နတ္တုိ႔ကုိ အားထားရာ၊
မီွခုိရာ၊ ကုိးကြယ္ရာ-ဟုထင္ခဲ့ၾကသည္။ ဤသုိ႔ထင္ျမင္ယူဆ၍ ေလာက၌
``နတ္ကုိးကြယ္မႈ´´ဟူေသာ အစဥ္အလာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ဟန္တူသည္။ ``နတ္´´ဟူေသာ
ေ၀ါဟာရသည္ပင္ ``နာထ´´ဟူေသာပါဠိမွ အဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလဲ၍ ``နတ္´´ဟု
ျမန္မာမႈျပဳခဲ့ၾကသည္။ ``နာထ´´ဟူေသာပါဠိ၏ အနက္အဓိပၸါယ္မွာ ``ကုိးကြယ္ရာ´´
``အကုိးကြယ္ကြယ္ခံ´´ ဟူ၍ျဖစ္သည္။ နတ္ကုိးကြယ္မႈသည္ အလြန္ေ႐ွးက်ေသာ
ကမၻာဦးဆီေလာက္ကစ၍ ယေန႔အထိတည္႐ွိေနေသာ ကုိးကြယ္မႈႀကီးတစ္ရပ္ျဖစ္ေၾကာင္း
ေလ့လာသိ႐ွိရပါသည္။

နတ္ကုိးကြယ္မႈကုိ ကမၻာဦးကစ၍ လူေတြျပဳလုပ္လာခဲ့ၾက၏။ ယေန႔အခ်ိန္အထိ
နတ္ကုိးကြယ္မႈသည္ မဆိတ္သုဥ္းေသးေပ။ ကာလ,ေဒသအေျခအေနအရသာ ကြာျခား၏။
နတ္ကုိးကြယ္မႈကေတာ့ ႐ွိေနဆဲျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ ပုဂံျပည္
အေနာ္ရထာမင္းလက္ထက္ မတုိင္မီကာလက ပုပၸါးေတာင္ႀကီးသည္ ေ႐ွးမင္းတုိ႔၏
ယဇ္နတ္ပူေဇာ္ရာ ဌာနႀကီးျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း ေလ့လာသိ႐ွိရပါသည္။
အေနာ္ရထာမင္းလက္ထက္၌ ပုဂံျပည္ကုိ ဗုဒၶသာသနာ ေရာက္႐ွိခဲ့ေသာေၾကာင့္သာလွ်င္
သာသနာေတာ္၏ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေသာ ကၽြဲ,ႏြား-စသည္တုိ႔ကုိ သတ္ျဖတ္၍
နတ္ပူေဇာ္မႈမ်ဳိးမ်ား အတန္အသင့္ေပ်ာ္ကြယ္ခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း
နတ္ပူေဇာ္မႈသည္ ႐ွိၿမဲ႐ွိေနဆဲသာ ျဖစ္၏။

ယေန႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးအခ်ဳိ႔ ကုိးကြယ္ေနၾကေသာ အတြင္း ၃၇-မင္း၊ အျပင္ ၃၇-မင္း
ဆုိသည္မွာ အေနာ္ရထာမင္းျမတ္ ေ႐ႊစည္းခံုဘုရားတည္ထားစဥ္ကာလက
နတ္ကုိးကြယ္သူမ်ားလည္း ဘုရား႐ွင္၏ ေ႐ွ့ေတာ္ေမွာက္ေလာက္လာေအာင္
ဘုရားတံတုိင္းေတာ္အတြင္းဘက္၌ နတ္႐ုပ္ ၃၇-႐ုပ္၊ တံတုိင္းအျပင္ဘက္၌ ၃၇-႐ုပ္
ထုလုပ္ထားျခင္းကုိစြဲ၍
“အတြင္း ၃၇-မင္း၊ အျပင္ ၃၇-မင္း”ဟု ယေန႔အထိ ေခၚေ၀ၚေနၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း
ေလ့လာသိ႐ွိရပါသည္။

ယေန႔ကမၻာအရပ္ရပ္႐ွိ နတ္ကုိးကြယ္သူမ်ားႏွင့္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔၏
နတ္ကုိးကြယ္မႈသည္ အေျခခံအားျဖင့္ မတူညီၾကေပ။ အျခားလူမ်ဳိးမ်ား၏
နတ္ကုိးကြယ္မႈသည္ ကယ္တင္႐ွင္၊ ဖန္ဆင္း႐ွင္၊ ဘုရားသခင္အျဖစ္ႏွင့္
ကုိးကြယ္ၾက၏။ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔၏ နတ္ကုိးကြယ္မႈသည္ နတ္ကုိ
ဘုရားအျဖစ္ကုိးကြယ္ၾကသည္ မဟုတ္ေပ။ နတ္က အႏၱာရာယ္ျပဳမွာ
ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ နတ္က ပစၥပၸဳန္စီးပြားေရး, က်န္းမာေရးကုိ
ျပဳေပးႏုိင္သည္ဟု ထင္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ မိမိတုိ႔၏ မိဘ႐ုိးရာ
ကုိးကြယ္ပူေဇာ္ၿမဲ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ကုိးကြယ္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။

“နတ္”ဟူေသာ စကားေ၀ါဟာရအတြင္း၌ ကမၻျပဳ၊ သတၱ၀ါျပဳ၊ ဖန္ဆင္း႐ွင္၊
ကယ္တင္႐ွင္-ဟု ယူဆရေသာ “ထာ၀ရဘုရား”ကစ၍ ျဗဟၼာမ်ား၊ အထက္နတ္မ်ား၊
ေအာက္နတ္မ်ား အကုန္ပါ၀င္ေနၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား
ကုိးကြယ္ၾကေသာ “နတ္”ဟူသည္မွာ အထက္နတ္ဆုိလွ်င္ သိၾကားနတ္မ်ားသာပါ၀င္၍
က်န္နတ္အားလံုးမွာ ေျမေပၚ၌႐ွိေသာ ေအာက္နတ္မ်ားသာ ျဖစ္ေလသည္။
ေအာက္နတ္ဆုိသည္မွာ ေျမျပင္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာ သစ္ပင္,ေတာ,ေတာင္ကုိ
အမွီျပဳေနၾကသည့္ ဘုမၼစုိး၊ ႐ုကၡစုိးနတ္မ်ားႏွင့္ ထုိဘုမၼစုိး၊
႐ုကၡစုိးနတ္ တုိ႔ကုိ အမွီျပဳ၍ေနၾကရေသာ အညံ့စားနတ္ငယ္မ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။
ဘုမၼစုိး၊ ႐ုကၡစုိးနတ္တုိ႔ႏွင့္ဆက္စပ္မႈ ႐ွိေနသည့္ အတြက္
၄င္းနတ္ငယ္မ်ားကုိ နတ္စာရင္းအတြင္း ထည့္သြင္းေဖာ္ျပရေသာ္လည္း အမွန္မွာ
ေျမဘုတ္မ်ဳိး၊ တေစၧမ်ဳိး၊ သရဲမ်ဳိးမ်ားသာျဖစ္ၾကေပသည္။

ေလာက၌ နိမ့္သူႏွင့္ျမင့္သူ ႏွစ္ဦး႐ွိရာ၀ယ္ နိမ့္သူကုိျမင့္သူက
ကုိးကြယ္႐ုိး ပူေဇာ္႐ုိး မ႐ွိေပ။ ျမင့္သူကုိသာ နိမ့္သူက ကုိးကြယ္ထုိက္၊
ပူေဇာ္ထုိက္၊ ႐ွိခုိးထုိက္ေပသည္။ ထုိနတ္ငယ္မ်ားသည္ နတ္ယုတ္မာေတြသာမ်ား၏။
၄င္းတုိ႔သည္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္ေသာ အသားစားမ်ဳိးေတြျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္
သီလ႐ွိေသာလူသားမ်ားသည္ ေအာက္နတ္မ်ားကုိ
ေကၽြးေမြးေပးကမ္းျခင္းမွ်သာထုိက္၏။ ႐ွိခုိးျခင္း၊ ပူေဇာ္ျခင္း၊
ကုိးကြယ္ျခင္းငွာ မထုိက္ေပ။ လူသားျဖစ္ေသာ သူသည္ ငါးပါးသီလမွ်တည္ပါလွ်င္
ေအာက္နတ္မ်ဳိးကုိ မဆုိထားဘိ တာ၀တႎသာနတ္႐ြာသနင္း သိၾကားမင္းသည္ပင္
ပူေဇာ္ရေပသည္။

နိဂံုးခ်ဳပ္အေနအားျဖင့္ တင္ျပလုိသည္မွာ နတ္တုိ႔ကုိပူေဇာ္ပသရာ၌
သူ႔အသက္ကုိသတ္၍ပူေဇာ္ျခင္း၊ အရက္ေသစာတုိ႔ျဖင့္ပူေဇာ္ျခင္း၊ မုန္႔ျဖဴ,
မုန္႔နီ, ဆီ, ေထာပတ္-စသည္တုိ႔ျဖင့္ပူေဇာ္ျခင္းတုိ႔သည္ တကယ္ထိေရာက္ေသာ
ပူေဇာ္ျခင္းမဟုတ္သည့္အတြက္ အပူေဇာ္ခံရေသာနတ္တုိ႔မွာလည္း
ဘာမွ်အက်ဳိးမ႐ွိေပ။ ပူေဇာ္သူတုိ႔မွာလည္း ဗလိနတ္စာအက်ကုိစားရျခင္း၊
ေသာက္ရျခင္းကလြဲ၍ ဘာမွ်အက်ဳိးမ႐ွိေပ။ လူေရာ နတ္ပါ
အက်ဳိး႐ွိသည့္ပူေဇာ္ျခင္းဟူသည္မွာ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈတုိ႔ကုိျပဳ၍
ထုိေကာင္းမႈ၏ အဖုိ႔ဘာဂကုိ အမွ်အတမ္း ေပးေ၀ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

(၀န္းခံခ်က္။ ။ထီးခ်ဳိင့္ၿမိဳ႔၊ တည္ေတာဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏
“ဘ၀ခ်မ္းသာဟူသည္ႏွင့္ မဂ္ဟူသည္”စာအုပ္မွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပပါသည္။)