| “အားလံုးမွာ တာ၀န္႐ွိပါသည္” |
ေရသြင္းေပါင္းသင္၊ ပုိးမ၀င္ေအာင္၊
ျပဳျပင္ေစာင့္ေ႐ွာက္၊ ေျမေတာင္ေျမွာက္ဖုိ႔၊
ၿဖိဳးေမာက္သန္စြမ္း၊ ျမေရာင္လႊမ္းလ်က္၊
ၫွဳိးႏြမ္းကင္းစင္၊ ႐ႈတုိင္းယဥ္လိမ့္” (မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္-အ႐ွင္ဇနကာဘိ၀ံသ)
ေခတ္ကာလႀကီးသည္ တျဖည္းျဖည္း(တုိးတက္)ေျပာင္းလဲလာၿပီျဖစ္၏။ ဤေနရာ၌“တုိးတက္”ဆုိသည္မွာ ရုပ္၀တၳဳပုိင္းဆုိင္ရာတုိးတက္ကမႈကုိ ဆိုလုိပါသည္။ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းဆုိင္ရာတုိးတက္မႈ ႐ွိ/မ႐ွိကိုေတာ့ ကၽြႏု္ပ္အေနႏွင့္ ေ၀ဘန္ရန္ဥာဏ္မမီပါ။ ဤကဲ့သုိ႔ ေခတ္ကာလႀကီး တုိးတက္ေျပာင္းလဲလာသည္ႏွင့္အမွ် လူတုိ႔၏ စားမႈ, ေနမႈ, ၀တ္မႈ-တုိ႔သည္လည္းေကာင္း၊ လူမႈေရး, စီးပြားေရး, က်န္းမာေရး, ဘာသာေရး-စေသာ အေရးကိစၥတုိ႔သည္လည္းေကာင္း၊ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ တုိးတက္ေျပာင္းလဲလာၿပီျဖစ္သည္။ ဤ၌ စားမႈ, ေနမႈ, ၀တ္မႈႏွင့္ လူမႈေရး, စီးပြားေရး, က်န္းမာေရး-တုိ႔ကုိ အသာထား၍ ဘာသာေရး၏(တုိးတက္)ေျပာင္းလဲလာပံုကုိ ကၽြႏု္ပ္လက္လွမ္းမီသေလာက္ တင္ျပခ်င္ပါသည္။
“ဘာသာေရး”ဆုိရာ၌ ကမၻာေပၚ၌႐ွိေသာ ဘာသာတရားအားလံုးကုိ ဆုိလုိသည္မဟုတ္ပါ။ ကၽြႏု္ပ္ယံုၾကည္လက္ခံထားေသာ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔၏ ဘာသာေရးကုိ ဆုိလိုပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔၏ ဘာသာေရးကုိ ေျပာဆုိေဆြးေႏြးမည္ဆုိလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔၏ ယဥ္ေက်းမႈကိုပါ ေျပာဆုိေဆြးေႏြးရေပလိမ့္မည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ ဘာသာေရးႏွင့္ယဥ္ေက်းမႈသည္ သီးျခားခြဲထုတ္၍မရေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြႏု္ပ္ငယ္စဥ္က ႐ြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ “ကႀကီး, ခေကြး”မွစ၍ ဆံုးမစာ, ေလာကနီတိ, ပရိတ္ႀကီး-စေသာ အေျခခံစာေပမ်ားကုိ ေလ့လာသင္ၾကားခဲ့ရပါသည္။ ထုိအခ်ိန္တုန္းက ကၽြႏု္ပ္တို႔႐ြာ၌ အစုိးရမူလတန္းေက်ာင္းမ႐ွိေသးပါ။ ကၽြႏု္ပ္တို႔႐ြာႏွင့္နီးစပ္ရာ ၿမိဳ႔တစ္ၿမိဳ႔ႏွင့္႐ြာေလးတစ္႐ြာမွာေတာ့ အစုိးရစာသင္ေက်ာင္း႐ွိသည္။ အကယ္၍ အစုိးရစာသင္ေက်ာင္းသို႔ တက္ေရာက္ပညာသင္ၾကားလုိသူမ်ားသည္ ေျခလ်င္ျဖစ္ေစ၊ စက္ဘီးျဖင့္ျဖစ္ေစ ထုိစာသင္ေက်ာင္း႐ွိရာ ၿမိဳ႔(သုိ႔မဟုတ္)႐ြာသို႔ သြားေရာက္ၾကရသည္။ ထုိသုိ႔သြားေရာက္သင္ယူၾကသူမ်ားမွာ ထုိအခ်ိန္တုန္းက ကၽြႏု္ပ္တို႔႐ြာ၌ လက္ခ်ဳိးေရတြက္၍ရေလာက္ေအာင္ နည္းပါးလြန္းလွသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေယာက်္ားကေလးေရာ မိန္းကေလးမ်ားပါ ၅-ႏွစ္ ၆-ႏွစ္ေက်ာ္လွ်င္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသုိ႔တက္ေရာ၍ စာေပမ်ားသင္ၾကားၾကရသည္။ မိဘေဆြမ်ဳိးမ်ားကလည္း မိမိတို႔၏ သား/သမီး တူ/တူမ-မ်ားကုိ ႐ြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးထံ စိတ္ခ်လက္ခ် အပ္ႏွံၾကေလသည္။ ဆရာဘုန္းေတာ္ႀကီးကလည္း မိမိ၏တပည့္အျဖစ္သို႔ေရာက္႐ွိလာၾကေသာ ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားအားလံုးကုိ အေျခခံစာေပမ်ားႏွင့္တကြ ကုိယ္အမူအရာ, ႏႈတ္အမူအရာမွစ၍ က်င့္ႀကံလုိက္နာရမည့္အရာ၊ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ဖယ္ခြါရမည့္အရာတုိ႔ကုိ ေက်ာသားရင္သားခြဲျခားမႈမ႐ွိ တန္းတူညီမွ် ညႊန္ၾကားဆံုးမသင္ျပေပးေလသည္။
ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားတစ္ေတြသည္ ဘုရား႐ွိခုိး၊ ငါးပါးသီလ၊ ဆြမ္းေတာ္ကပ္၊ ပန္းေတာ္ကပ္ႏွင့္တကြ အ႐ွင္မဟာသီလ၀ံသ, အ႐ွင္မဟာရ႒သာရတုိ႔၏ ဆံုးမစာမ်ား၊ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္၏ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ဗုဒၶ၀င္မ်ား၊ အေျခခံဂဏန္းသခၤ်ာမ်ားကုိ ႐ြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၌ သင္ၾကားေလ့လာခြင့္ရခဲ့ေလသည္။ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုသည္ ေက်ာင္း၌ပင္အိပ္၊ ေက်ာင္း၌ပင္စား၍ တံျမက္လွည္းျခင္း၊ ေရခတ္ျခင္း၊ ျမက္ႏႈတ္ျခင္း၊ ေရေႏြးအုိးတည္ျခင္း၊ ဟင္းေႏႊးျခင္း-စေသာ ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ားကုိ လုပ္ကုိင္ၾကရသည္။ ထုိေက်ာင္းသားမ်ားကုိ “ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းသား” (ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား)ဟုေခၚၾကသည္။ ေက်ာင္းသူမိန္းကေလးမ်ားသည္ ေန႔အခါ၌ စာေပပညာရပ္မ်ားကုိ လာေရာက္သင္ယူ၍ စာသင္နားခ်ိန္မ်ားတြင္ ဘုရားပန္းအုိးလဲျခင္း၊ အမႈိက္က်ဳံးျခင္း၊ ေသာက္ေရအုိးႏွင့္ေရခြက္မ်ား ေဆးေၾကာျခင္း-စေသာ ေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ားကုိ လုပ္ကုိင္ၾကကာ ညေနပုိင္းတြင္ မိမိတို႔အိမ္သုိ႔ျပန္ၾကေလသည္။ အခ်ဳိ႔ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ အေျခခံစာေပမ်ားသင္ၾကားၿပီးေသာအခါ ေက်ာင္းမ်ထြက္၍ မိမိတို႔၏ မိ႐ိုးဖလာလုပ္ငန္းမ်ားကုိ မိဘမ်ားႏွင့္အတူ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ၾကေလသည္။ မိန္းကေလးမ်ားသည္လည္း ေက်ာင္းမွထြက္၍ အိမ္မႈကိစၥလုပ္ငန္းမ်ားကုိ မိဘေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္အတူ လုပ္ကုိင္ၾကေလသည္။
ထုိသုိ႔ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၌ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈစာေပမ်ားကုိ သင္ၾကားေလ့လာခြင့္ရခဲ့ၾကသျဖင့္ အ႐ြယ္ေရာက္လာေသာအခါ ဘာသာေရးအသိပညာမ်ား၊ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းဆုိင္ရာယဥ္ေက်းမႈမ်ား၊ လူအမ်ားႏွင့္လုိက္ေလ်ာညီေထြ ဆက္ဆံမႈမ်ား၊ လူႀကီးသူမမ်ားအေပၚ ဂါရ၀, နိ၀ါတတရား ထား႐ွိမႈမ်ား တုိးတက္လာခဲ့ၾကေပသည္။ ထုိ႔ျပင္ ကုိယ္အမူအရာယဥ္ေက်း၍ ႏႈတ္ထြက္စကားမ်ားခ်ဳိသာၿပီးလွ်င္ စိတ္ထားႏုညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းၾကေလသည္။ အခါအားေလ်ာ္စြာျပဳလုပ္က်င္းပၾကေသာ လူမႈေရးပြဲေတာ္မ်ား၊ ဘာသာေရးပြဲေတာ္မ်ား၌လည္း ဦးစီးေခါင္းေဆာင္၍ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏိုင္စြာ လုပ္ကုိင္တတ္ၾကေပသည္။ ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္ ေလွ်ာက္ထားေျပာဆုိရာ၌လည္းေကာင္း၊ လူႀကီးမိဘမ်ားႏွင့္ ေျပာဆုိဆက္ဆံရာ၌လည္းေကာင္း ဟန္ခ်က္ညီညီ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔စြာ ေျပာဆုိတတ္ၾကေလသည္။
သူ႔အသက္မသတ္ရ၊ သူ႔ဥစၥာမခုိးရ၊ သူတပါးအိမ္ရာမလြန္က်ဴးရ၊ လိမ္လည္စကားမေျပာရ၊ ေသရည္အရက္မေသာက္ရ-ဟူေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔၏ က်င့္၀တ္တရားသည္ပင္ ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္၏။ မဂၤလသုတ္လာ တရားေတာ္မ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ဇာတ္ေတာ္မ်ားမွ အေၾကာင္းအရာ အတၳဳပၸတၱိမ်ားသည္လည္းေကာင္း လူအမ်ားလုိက္နာရန္, ေ႐ွာင္ၾကဥ္ရန္, ဗဟုသုတျဖစ္ေစရန္ ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသာျဖစ္၏။ ထုိဘာသာေရးက်င့္၀တ္မ်ားကုိ ဖယ္တုတ္လုိက္မည္ဆုိလွ်င္ ယဥ္ေက်းမႈသည္လည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္ျဖစ္၏။ (ေဆာင္းပါး႐ွင္ေနမည္စုိးသျဖင့္ ငါးပါးသီလ, မဂၤလသုတ္ႏွင့္ ဇာတ္ေတာ္မ်ားကုိ အက်ယ္တ၀င့္ ထုတ္ႏႈတ္၍တင္မျပေတာ့ပါ။ ကုိယ့္ကုိယ္တုိင္ေလ့လာၾကည့္လွ်င္ ထင္႐ွားစြာသေဘာေပါက္ပါလိမ့္မည္။)
ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ငယ္စဥ္ကႏွင့္ ယခုလက္႐ွိအေျခအေနတုိ႔မွာ မ်ားစြာကြာျခားသြားေလၿပီ။ ကၽြႏု္တုိ႔ငယ္စဥ္ကလုိ ေက်း႐ြာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား၌ မိန္းကေလးေက်ာင္းသူမ်ားကုိ မဆုိထားဘိ ေယာက်္ားေလးေက်ာင္းသားမ်ားသည္ပင္ မ႐ွိသေလာက္႐ွားေနေပၿပီ။ ထုိကဲ့သုိ႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ ေခတ္ကာလႀကီး၏ ေျပာင္းလဲလာမႈေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ လူတုိ႔၏စား၀တ္ေနမႈ က်ပ္တည္းလာေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အစုိးရစာသင္ေက်ာင္းမ်ား တုိးပြားလာမႈေၾကာင့္လည္းေကာင္း ျဖစ္တန္ရာေပသည္။
႐ွင္းပါဦးမည္။ ေခတ္ကာလႀကီးသည္ ႐ုပ္၀တၳဳပုိင္းဆုိင္ရာမ်ား မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲတုိးတက္လာေသာအခါ လူတုိ႔သည္ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာဘက္ကုိ ဦးစားေပးလြန္းသျဖင့္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာကုိ အေလးထားသင္ၾကားေပးေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္ မေပ်ာ္ပုိက္ၾကေတာ့ေပ။ အခ်ဳိ႔မွာ စား၀တ္ေနေရးက်ပ္တည္းလာသျဖင့္ မိမိတို႔၏သားသမီးမ်ားကုိ ၀င္ေငြရမည့္အလုပ္တစ္ခုခုလုပ္ေစ၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသို႔ မထားႏုိင္ၾကေတာ့ေပ။ အခ်ဳိ႔မွာမူ အစုိးရစာသင္ေက်ာင္းမ်ား တုိးပြားက်ယ္ျပန္႔လာေသာအခါ မိမိတို႔၏သားသမီးမ်ားကုိ ေခတ္မီေစလုိေသာရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ အစုိးရစာသင္ေက်ာင္းမ်ားသို႔ အပ္ႏွံၾကေလေတာ့သည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ကေလးငယ္မ်ားသည္ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္း စီးေမ်ာရင္း ဘာသာေရး၏နယ္ေျမျဖစ္ေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းႏွင့္ေ၀းကြာရာသို႔ ေရာက္႐ွိလာခဲ့ၾကသည္။ အခ်ဳိ႔ဆုိလွ်င္ မိဘမ်ဳိး႐ုိးစဥ္ဆက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ေန၍ မိမိကုိယ္တုိင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ဘာသာေရးအသိစိတ္ဓာတ္ နည္းပါးလြန္းလွသည္။ ဘာသာတရားအေပၚ ကုိင္း႐ႈိင္းမႈသည္လည္း ယုတ္ေလ်ာ့ခဲ့ေလသည္။ ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္ေလွ်ာက္ထားေျပာဆိုရာတြင္ “တပည့္ေတာ္”အစား “က်ေနာ္/က်မ”၊ “တင္ပါ့”အစား “ဟုတ္ကဲ့”-စသည္ျဖင့္ စကားအေျပာအဆုိကစ၍ အားနည္းခဲ့ေလၿပီ။
အကၽြႏု္ပ္တို႔ ဘာလုပ္ၾကမည္နည္း...? ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္းေမ်ာပါေနေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ကေလးငယ္မ်ား၏ အျပဳအမူ, အေျပာအဆုိ, အက်င့္အႀကံမ်ားကုိ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍ လစ္လ်ဴ႐ႈေနၾကမည္ေလာ။ ဒါမွမဟုတ္ မိမိတို႔စြမ္းႏုိင္သေလာက္ ကူညီေဖးမ၍ နည္းလမ္းညႊန္ျပဆံုးမၾကမည္ေလာ။ နည္းလမ္းညႊန္ျပဆံုးမရမည့္တာ၀န္သည္ လူႀကီးမိဘဆရာသမားမ်ားႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအမ်ားစုမွာ တာ၀န္႐ွိသည္ဟု ကၽြႏု္ပ္ထင္ျမင္မိသည္။ လယ္ယာ, ဥယ်ာဥ္, ကုန္းေျမထဲတြင္စုိက္ပ်ဳိးထားေသာ ပ်ဳိးပင္, သီးပင္, ပင္းပင္မ်ားသည္ ေရေလာင္းေပါင္းသင္မည့္သူ၊ ေစာင့္ေ႐ွာက္ထိန္းသိမ္းမည့္သူမ႐ွိလွ်င္ ၾကာ႐ွည္စြာတည္တံ့ဖို႔ ခဲယဥ္းလွေပလိမ့္မည္။ သစ္သီး၀လံ ပန္းမာလ္ပ်ဳိးပင္မ်ား ႀကီးထြားရင့္သန္ မ်ဳိးေစ့မွန္ေစရန္ တာ၀န္႐ွိသူမ်ားက ေရသြင္းေပါင္းသင္ ေျမေတာင္ေျမွာက္၍ ျပဳျပင္ေစာင့္ေ႐ွာက္ထိန္းသိမ္းရေပမည္။
အခ်ဳိ႔ေနရာမ်ားတြင္ ရဟန္းသာမေဏမ်ားႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ မိမိတို႔ရပ္႐ြာမ်ားတြင္ မိမိတို႔ ႐ြာသူ/႐ြာသားကေလးငယ္မ်ားကုိ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္၌ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈစာေပမ်ား၊ ဓမၼစၾကာသုတ္ေတာ္မ်ား၊ ဗုဒၶ၀င္သင္ခန္းစာမ်ားကုိ လက္ဆင့္ကမ္းပုိ႔ခ်သင္ျပေပးေနသျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္ဂုဏ္ယူဖြယ္ျဖစ္ေပသည္။ အခ်ဳိ႔ စြမ္းႏိုင္သူမ်ားဆုိလွ်င္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းမ်ားကုိ ဦးစီးေခါင္းေဆာင္ျပဳ၍ တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္ႏုိင္ခဲ့ၾကေပၿပီ။ ဤသည္မွာ အထူးပင္၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာျဖစ္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းမ်ား၌ တက္ေရာက္ပညာသင္ယူၾကေသာ ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္ ထိေတြ႔မႈ႐ွိသျဖင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ဘာသာေရးအဆံုးအမမ်ားကုိ နာယူၾကရေပမည္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္တုိ႔ႏွင့္ဆက္ဆံရာတြင္လည္း အဆင္ေျပစြာဆက္ဆံႏုိင္ၾကေပမည္။
ကၽြႏု္ပ္ အဓိကေျပာၾကားလုိသည္မွာ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ မိမိတို႔၏ဘာသာ၊ မိမိတုိ႔၏လူမ်ဳိး၊ မိမိတုိ႔၏ယဥ္ေက်းမႈကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ၀ုိင္း၀န္းထိန္းသိမ္းၾကရန္ျဖစ္သည္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္း ေမ်ာပါေနသည္ကုိ ဒီအတုိင္းလက္ပုိက္ၾကည့္မေနၾကဘဲ မိမိတုိ႔တတ္ႏုိင္သေလာက္ ၀ုိင္း၀န္းထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကေစခ်င္သည္။ ကၽြႏု္ပ္အေနျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအား မိမိတုိ႔၏ပတ္၀န္းက်င္၊ မိမိတို႔၏သားငယ္/သမီးငယ္မ်ား၊ တူ/တူမမ်ား-အစ႐ွိေသာ မ်ဳိးဆက္သစ္ကေလးငယ္မ်ားကုိ ႐ုပ္၀တၳဳပုိင္းဆုိင္ရာ တုိးတက္ေျပာင္းလဲေနေသာေခတ္ကာလႀကီးတြင္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာယဥ္ေက်းမႈျဖစ္သည့္ ဘာသာေရးအသိတရားမ်ားကုိ လက္ဆင့္ကမ္းမွ်ေ၀ႏိုင္ပါေစဟု ဆုေတာင္းေပးရင္း ေအာက္ပါ ဆံုးမစာလကၤာေလးျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္၏ေဆာင္းပါးကုိ နိဂံုးခ်ဳပ္လုိက္ရပါသည္။
“အုိးမဖုတ္ခင္၊ အုိးလုပ္စဥ္၀ယ္၊
အုိးတြင္ႏွိပ္ခတ္၊ တံဆိပ္မွတ္က၊
မျပတ္မစဲ၊ အုိးပင္ကြဲလည္း၊
အၿမဲတေစ၊ တည္႐ွိေနသို႔၊
ေထြေထြေသြးသား၊ ကေလးမ်ား၌၊
ဘုရားတံဆိပ္၊ ဘာသာစိတ္ကုိ၊
ခပ္ႏွိပ္ႏုိင္မွ၊ သက္ဆံုးက်ေအာင္၊
ဗုဒၶ၀ါဒီ၊ စြဲ၍တည္မည္၊
ကုိယ္စီ ခပ္ႏွိပ္ၾကေစသတည္း။”
0 comments:
Post a Comment